اوج گرفتم... اوجی شیرین و لذت بخش به سوی آسمانم ... به سوی معبودم ... خدایم تنهایم نمیگذارد...

سپاس خدای بزرگ را که پروردگار جهانیان است و.... چه دارم در وصفش گویم ... الهی بنده ای ناچیزم شکرم را بپذیر ...

خدایم ..... گر بر کنم دل از تو و بردارم از تو مهر... آن مهر بر که افکنم آن دل کجا برم...

وقتی با تمام قدرت و فشار داری از بالا پرت میشی پایین و هیج امیدی ام به نجات نداری ... اعتماد به خدا را فراموش کردی و چشمت به بنده های زمینی که نجاتت بدن... بازم همون خدا مهربونه به روی خودش نمیاره و دستت و میگیره و کمکت میکنه...

کاش وفت سقوط بعدی  یکم به مغزمون فشار بیاریم ... من که بعید میدونم اگه ما آدمای ناشکریم یادمون میره....

کافیه بهشون خوب نگاه کنیم ... الان دو تا از این فرشته های زمینی را دارم ... و معتقدم از کرم و لطف خداست... از خدا می خواهم بتونیم قدر مادرانمون را بدونیم و حتی لحظه ای با جوانی و ندونم کاری باعث ناراحتی و نگرانیشون نشیم...کاش بتونیم قدردانشون باشیم ...

خدایا بابت این موهبت صدها هزار بار شکرت... خدایا صبر بده به کسانی که محرومند از دستان نوازشگر و آغوش امن مادر...

در هراس دم میزنم و در بیقراری زندگی میکنم و بهشت تو برای من بیهودگی رنگینی است .....
تو قلب بیگانه را می شناسی که خود در سزرمین وجود بیگانه بوده ای ....

کسی را برایم آفریدی تا در او بیارامم...

دردم درد بی کسی بود...

منتظرم...................................................................................................................

ممکن واجب نمیشود .... واجب ممکن نمیشود....

عبادت گستردن جان است بر کرانه هستی و آمیزش انسان با اکسیر حیات

چرا اتفاقای بد همیشه وقتی میفتن که کمی احساس آرامش داری ؟

چرا اعتقادامون اونقدر ضعیفه که اینارو باور نداریم ؟

چرا نمیتونم ناگفته ها رو بگم ؟

چرا انقدر ضعف دارم که صدای خدا رو نمیشنوم ؟

خدایا دست به آسمونتم . خودت که خوب میدونی ...

دارم میتازم و از این تاختن شادم ...چون میدونم خدا باهامه . اونه که مسیره تاختن و برام درست کرده ... حسش میکنم .

این یعنی بوسه گرم خداوند بر زندگی وقتی همه چیز یخ میزند ...